Imperium Lechitów – pseudohistoryczny mit

Na stronach serwisu historia.wp.pl ukazała się obszerna i chyba jedna z najlepszych jak dotąd analiz modnego ostatnio zjawiska „turbosłowianizmu”. Tekst nosi tytuł „Imperium Lechitów – pseudohistoryczny mit”.  Zapraszamy i gorąco polecamy.  Szkoda jedynie, iż  w krytyce dawnego panteonu plemiennego (a raczej tego jak postanowili go widzieć turbosłowianie, jest to właściwie poboczny wątek opracowania) autor oparł się w dużej mierze na już przeterminowanej analizie autorstwa Aleksandra Brücknera i najwyraźniej nie znając w tym temacie najnowszych ustaleń autorstwa takich badaczy akademickich jak antropolog Leszek Kolankiewicz, religioznawca Andrzej Szyjewski (mimo, że następuje powołanie na tego badacza), mediewiści Marek Cetwiński, Marek Derwich, Krzysztof Bracha i wielu innych. Wszyscy ci badacze są zgodni, iż obecnie nie ma podstaw do prostego i totalnego odrzucenia bóstw wzmiankowanych jako prapolskie, a których to imiona padają w tekstach kościelnych (po raz pierwszy w Postylli Koźmińczyka datowanej na lata 1405-1410). Jak widać – i nad czym należy ubolewać – tak zwani turbosłowianie przyczynili się tu walnie do przysłowiowego wylania dziecka z kąpielą.

By nie być gołosłownym proponujemy literaturę omawianego tematu, a do której warto sięgnąć na początek:

1. Leszek Kolankiewicz, Dziady. Teatr Święta Zmarłych, Warszawa 1999.
2. Jacek Banaszkiewicz, Polskie dzieje bajeczne mistrza Wincentego, Wrocław 1998.
3. Marek Derwich, Marek Cetwiński, Herby, legendy, dawne mity, Wrocław 1987.
4. Jacek Banaszkiewicz, Podanie o Piaście i Popielu, Warszawa 2010.
5. Krzysztof Bracha, Tria ydola Polonorum na Zielone świątki w krytyce kaznodziejskiej późnego średniowiecza (w: Sacrum pogańskie – sacrum chrześcijańskie, Warszawa 2010)

wiki_matejko_christianization_of_poland_635